There is a subtle but possibly important between the regular Google Reader and the mobile version. If you follow an outgoing link from the regular version, by clicking on the post title, you are immediately taken to the original page. On the mobile version there’s no hyperlink on the title. Instead, you can follow the link at the bottom of the article that says ’see original’. The ‘original’ page is served from the Google cache, and rendered in an ‘adapted’ version. This basically means all CSS is stripped away, and long pages are paginated.
Next to that, a new header and footer are inserted, containing additional features, added by Google. The footer also contains a Google search. A link ‘view in HTML’ at the very bottom will take you to the actual original page. I wonder what this means e.g. in terms of page views? As more and more traffic comes from readers, and as more and more traffic comes from mobile (my cell-phone has become my main RSS reading device), a lot of potential hits will be stopped at Google’s servers. The actual hit in your stats will be coming from a Googlebot. Since Google is making part of it’s living from the advertising on many of these blogs, they may want to rethink that strategy. (Or maybe this is exactly what they like, I’m no expert on Google’s business model.)
I understand that many sites are unfit for mobile display. But many sites are fit, and behave quite decent om my mobile browser. Their owners have in many cases spent countless hours adapting their own look-and-feel to the mobile experience, and the sites deserve that respect. In any case, this is not for Google to judge, they’re just the middleman in this.
Misschien, als je enkel rekening houdt met de off-line belofte. (En ook dat is mogelijk tijdelijk.) Maar wie de API eens goed bekijkt, ziet dat de Database maar 1 derde van de belofte is. Even belangrijk zijn de LocalServer en de WorkerPool componenten. De eerste laat o.a. slimmere caching toe, de tweede introduceert multithreading met JavaScript, die een smoothere user experience in de browser kan introduceren.
Vandaag Dion Almaer zien spreken. Almaer werkt voor het Gears team bij Google. Recht tegenover zijn kantoor is dat van Ian Hickson, één van de bezielers van het HTML5 project. De Gear developers en de HTML5 architecten werken blijkbaar nauw samen om concepten als WorkerPool onderdeel te maken van de volgende HTML standaard. Ze worden hierin gesteund door de developers van Safari, Firefox & Opera, de drie ‘most cutting edge’ browsers.
Ik wou dat ik hier nog een punt aan kon breien, maar ik kan er mijn vinger niet op leggen. Maar ‘off-line’ is mijn insziens het minst interessante stuk van Gears.
De information overload begon de laatste tijd weer serieus toe te slaan. Enerzijds omdat je wekelijks wel ergens een feed oppikt, anderzijds omdat de feeds die uit de sociale netwerken komen een heel andere verwerking verdienen, en eigenlijk geen queue nodig hebben. Ze vormen geen lijstje van wat je nog moet lezen.
Ik heb 3 jaar het principe van ‘1 pagina met alles erin’ gehanteerd, en Google Reader doet dit uitstekend. Maar ‘t is niet langer houdbaar. Elke dag ga ik weer dik over het uur bij het doorploegen van mijn ‘All Items’, en dat moet veranderen. Ik heb nu 2 selecties afgezonderd: een met social feeds (die ik uit Google Reader wens te halen, en in iets dergelijks stoppen), en één met miscellaneous stuff. Ik laat me graag verleiden door het nieuwste van David Byrne en Stephen Fry, maar ik moet ook leren om hiermee te wachten tot ’s avonds.
Ik heb ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal feeds weg te gooien. Wie het deze keer niet hebben gehaald zijn o.a.:
- Jonathan Boutelle
- Jeffrey Zeldman
- Julian Cope
- Mary Jo Foley
- Paul Krugman
- In These Times
- Larry Lessig
Anders dan ons saaie alfabet, bestaan de Chinese hanzi (en bijgevolg de Japanse kanji) uit duizenden karakters die op een visuele manier een rijk beeld schetsen van de complexe cultuur waarin ze ontstonden.
Het zou fout zijn om alle hanzi/kanji als pictogrammen af te schilderen. Slechts een percentage zijn effectief pictogrammen, zoals 木 (boom), 馬 (paard) en 日 (zon). Maar automatisch ga je de concepten waar de karakters naar verwijzen associëren met hun onmiddellijke vorm. Dat maakt alvast het leren gemakkelijker en plezanter. Die beperkte groep van pictogrammen (en ideogrammen) laten zich ook gemakkelijk combineren tot nieuwe concepten. De pictogrammen voor schaap (羊) en groot (大) kun je dan bijvoorbeeld combineren tot dat voor schoonheid (美). Chinese is the original pattern language. En sommige combinaties zijn, gewild of ongewild, grappig, zoals het voorbeeld hierboven reeds doet vermoeden. Je hoeft je enkel nog een Australische schapenboer in te beelden die in maanden geen vrouw meer gezien heeft, en voila, je vergeet het nooit meer.
Nog één voorbeeld voor vandaag. Mogelijk ben je vertrouwd met het karakter voor vrouw: 女.
Een mythe die vaak wordt verkondigd is dat het karakter voor oorlog getekend wordt als 2 vrouwen onder 1 dak. Alleen… dat karakter bestaat helemaal niet. Maar deze klopt wel: combineer het karakter voor vrouw met dat voor weinig (少), en je krijgt het karakter voor uitstekend (妙). En da’s toch ook niet erg vrouwvriendelijk.
Ik ben stilaan wat aan het experimenteren met Twitter. Niet als dedicated follower of fashion, denk ik, maar dat valt nog af te wachten. Het bloggen is me nooit bijzonder goed afgegaan, ik ben niet het dagboektype. Anderzijds is het een bijonder interessant medium in een business context, en de meeste bedrijven hebben nog heel wat te leren op dat vlak.
En het is vooral in die context dat Twitter nog open moet bloeien. De format is mij compleet vreemd, maar ik hou van nature van constraints, en het is niet moeilijk om geschikte toepassingen te vinden.
Wat hebben we tot nu toe geleerd?
- Twitter geeft de voorkeur aan assertieve mensen, aan sociale mensen. De drempel is hoger, sociale interactie is een must. ‘Lurken’ is moeilijker.
- Het principe is bijzonder scalable, vanuit een sociologisch standpunt. Technisch lijkt met me minder evident, omdat de architectuur gebaseerd is op polling. Als Steve Jobs een keynote geeft gaat het ding plat. Op dat vlak kunnen ze nog leren van XMPP.
- RSS readers zijn geen goede interface om de conversatie te volgen. Elk concept dat gebaseerd is op een queue kan enkel voor gigantische information overload zorgen. Dave Winer’s ‘river of news‘ idee is een oplossing, maar niet ideaal. Wat ik nodig heb is een screensaver met dansende avatars die tekst spuwen. Als ik echt aan het werken ben, dan ben ik offline, figuurlijk. Maar Twitter is een prima beloning.
- Ik denk dat frequentie een probleem gaat worden. Hoe vaak moet ik posten? De publicatiedruk van bloggen is minimaal: als je elke maand 1 goed artikel schrijft, dan kun je toch een uitstekende blog hebben. (I don’t qualify.) Twitter heeft een hoger lifestream-gehalte. Als je enkel ongerelateerde momentopnames biedt, met een te lage frequentie, dan maak je jezelf irrelevant.
- Veel bedrijven zullen Twitter op dezelfde manier evalueren als IM, en blocken.
- Het lijkt me moeilijk om de conversatie op ‘niveau’ te houden, Twitter lijkt trivia te bevooroordelen. Heel leuk, maar niet als je een procrastinator bent zoals ik.
- Het lijkt me een bijzonder efficiënte manier om asynchroon te communiceren met je vrienden, alleen… de meeste van mijn vrienden zitten niet op Twitter. Het is een beetje als roepen in de woestijn. Vanavond was ik te laat op de repetitie (niks bijzonders, we spelen Ramones covers). Dat had ik vooraf kunnen Twitteren, but who was listening?
- Ik ben een verwoed RSS gebruiker. Het voordeel is dat ik de GUI volledig onder controle heb. Van sommige sites die ik volg weet ik niet eens hoe de look-and-feel er uit ziet. Grafisch ontwerpers hebben nog geen idee hoe RSS en Twitter hun job aan het beïnvloeden zijn.
- Twitter is beter geschikt voor mobile dan blogs.
Van alle donkere tijden in onze geschiedenis: de pestepidemie, de conquista, WOII,… waren de jaren ‘80 definitief het ergste: een gevaarlijke mix van Reagan & epauletten deed de meest vreemde subculturen ontstaan. Eén van de stromingen die ontstond was de ‘New Wave’. Het fenomeen had een typische look, een fusie van de 50’s, de horror subcultuur en de punk: lange zwarte truien, zwartwit make-up, puntschoenen, Arafat-sjaals en coupe frisées.
Net zoals de punk snapten deze jongeren dat ze in een wereld leefden waarin hun doen en denken werd gedomineerd door ouders, politici & het kapitalisme. Dat toekomst & vrijheid slechts illusies zijn. Maar in tegenstelling tot de punk bestond deze stroming vooral uit kids uit de middenklasse, zonder echte problemen, en werd het ganse gedoe al gauw niks meer dan een look zonder ideologie. Deze kids hadden immers wel iets te verliezen. De rebellie keerde zich dan ook al snel naar binnen. In plaats van je vader af te kloppen sloot je je op in je kamer. In plaats van bushokjes te vernielen ging je met een mes in je arm kerven. Al bij al waren het een stel ongevaarlijke rebellerende pubers, zoals pubers horen te zijn, met teveel tijd en te weinig ideeën, zoals pubers nu eenmaal zijn. Pas op, de subcultuur in kwestie heeft veel fijne muziek geproduceerd, maar ook het gezeik van de Sisters of Mercy, the Cure, the Simple Minds en Depeche Mode. Bombastische, geposeerde shit, even fake als Iron Maiden.
Uit de New Wave stroming zijn uiteindelijk de Goths ontstaan, en sinds enkele jaren spreken we over emo, een ietwat geherkauwde, nog softere variant van zwartzakkerij. Wat wil je, de New Wavers hadden net de punk achter de rug, nu wordt de oude look gefusioneerd met die van Justin Timberlake. En aangezien de intolerantie van de jaren ‘80 ook weer helemaal terug is, liggen deze kids opnieuw onder vuur. Dit gaat van ‘waarschuwende’ reportages door de conservatieve media tot regelrechte rellen in Mexico.
Grappig genoeg worden nog steeds dezelfde argumenten tegen gebruikt. L’histoire…
Gisteren nog eens een gezond smoske hamburger gaan eten in de Picknick in Mortsel, met oude E-corp buddies Tom VC en Tom A. Die laatste heeft samen met 3 vrienden een pand gekocht aan het Kattendijkdok. Ze zijn het nu aan het verbouwen, de ruwbouw is net af. Moest je geïnteresseerd zijn in een appartement voor 1000 EURO/maand:-)
Wat ik nog niet wist, is dat de meeste wasabi eigenlijk helemaal geen wasabi is, maar een mengeling van mierikswortel, mosterdzaad en groene kleurstof. Inclusief de tube die ik in mijn kast staan heb, d’oh! Echte wasabi blijkt te duur voor massaconsumptie. Dus: mocht je in de Sun-Wah belanden op zoek naar het echte spul, ga dan op zoek naar ‘hon-wasabi’ (本山葵), en neem niet zomaar gelijk welke 山葵 of わさび.
Japanese girl bands are cool as shit. Off course, we all know Shonen Knife and Melt Banana, but there’s plenty more. Unfortunately, most of these bands never get to play in Europe.
Some prime ribs include Red bacteria Vacuum, from Osaka. This song is called Roller Coaster:
Mummy the Peepshow, also from Osaka. Very Hello Kitty:
If the Cramps had been from Japan, they’d have been called 54 Nude Honeys:
Better known is OOIOO, founded by Boredoms’ drummer Yoshimi P-We:
Then there’s あふりらんぽ (Afrirampo), again from Osaka. Words do not apply:
Last but not least, the humorous つしまみれ (Tsushimamire), check out this song, My Brain Shortcake:
Dat het Christendom springlevend is kan gelamenteerd worden. Dat het Vaticaan nog steeds gedoogd wordt, is een raadsel. Het zou spijtig zijn voor het prachtige werk van Michelangelo en Bernini, maar een laagje graffiti is niet voldoende, vrees ik. In elk geval, onze jongens in het grote heiligdom blijven er tegenaan gaan, als geitenwollensokkendragers in een mosh-pit. Onlangs werden zeven ’sociale’ zonden toegevoegd aan het lijstje van trivia waarvoor je in de hel komt.
Schaamt u voortaan, gij die:
1. een condoom opzet, of de pil gebruikt;
2. moderne geneeskunde beoefent of goedkeurt;
3. af en toe een pint pakt of een joint opsteekt;
4. met de auto rijdt en vlees eet;
5. geen revolutie start tegen uw regering;
6. in het noordelijk halfrond woont;
7. meedraait in de westerse consumptiemaatschappij.
Qua marketing is dit duidelijk. Het Vaticaan past graag haar verhaal aan aan haar klanten. Nu geen enkele Europeaan nog levend gezien wil worden in een kerk, ligt de groeimarkt in het zuiden. Jammer voor die paar westerse zielen die zich nog trachten te houden aan de voorschriften van Rome, ze gaan harde tijden tegemoet.
Vorige week belt Mobistar mij op: of ze me een deal aan de hand kunnen doen, zodat ik minder betaal dan bij mijn huidige operator, Proximus. Ik vertel de man dat ik enkel overstap naar de operator die het iPhone contract heeft binnengehaald. Dan heb ik goed nieuws voor u, meneer, want dat wordt Mobistar (net zoals in Frankrijk). OK, kom maar af, volgende vrijdag, da’s morgen.
Vandaag bellen ze af. Ze hebben het nagerekend, en ze kunnen me toch geen goedkopere formule aanbieden dan Proximus. Dus binnenkort heb ik de keuze: een iPhone + overstappen naar Mobistar, en dus veel meer gaan betalen om te bellen; of een ander rottoestel kopen, en daarnaast mogelijk nog eens zo’n waardeloze iPod Touch, omdat ik die van doen heb voor mijn werk. Tenminste, dat zijn de legale opties.
Tijdens de laatste verkiezingen had Groen! een interessante slogan. I herinner me ze niet meer verbatim, maar het kwam erop neer dat een vegetariër met een Hummer groener is dan een vleeseter met een Prius. You better believe it! Uit onderzoek blijkt dat de productie van 1 kilo vlees evenveel C02 in de lucht stoot als een autorit van 3 uur. Dus wees niet langer hypocriet wanneer je je neus ophaalt naar die lelijke 4×4, en haal die steak uit je bord! (Disclaimer: ik ben zelf één van de hypocrieten)
Voelen mensen zich nu het meest comfortabel in een hiërarchie? Willen we stiekem allemaal behoren tot een rangorde? Gaat politiek werkelijk, zoals Carmiggelt beweerde in die leuke commercial voor De Standaard, om het op de hoogste stok zitten, om daarna om de anderen hun kop te kunnen kakken?
Naarmate staten egalitairder werden, werden ze zwakker, of sloegen ze over in dictaturen. Naarmate staten zwakker worden, worden ondernemingen machtiger. Ondernemingen zijn bijzonder hiërarchisch. De meeste ondernemingen zijn ronduit dictatoriaal. De meeste mensen voelen zich blijkbaar comfortabel in een dictatuur. Dan weten ze tenminste waar ze staan. Een hiërarchie is (bedrieglijk) duidelijk, eenvoudig. Je echelon bepaalt je ranking, je experience points, de high-score van je leven.
Is het moderne leven nu eenmaal te complex voor gelijkheid, vrijheid en broederlijkheid?
Ik ben een groot Dostojevsky fan. Wat had je gedacht, ik ben een drama queen. Ben net begonnen aan Netochka Nezvanova, in het Nederlands vertaald naar De Verstotene. Het psychologisch inzicht van die man is fenomenaal, in elk boek weer. Dostojevsky leest als een cursus psychologie, uit de tijd toen van psychologie nog geen sprake was. De idee dat mensen geen beslissingen nemen op basis van de ratio (en dat ons leven ook niet bepaald wordt door het noodlot, een misvatting die velen hebben over zijn werk), maar op basis van ‘lagere instincten’ (wat ik vrij vertaal naar ‘onze hormonenspiegel’) is nog steeds maar half doorgedrongen in ons Westers denken. Romantische schrijvers hadden weinig inzicht in het menselijke lichaam, telkens weer komt de idee naar boven dat wanhoop koorts veroorzaakt. Maar het menselijke denken voelden ze haast intuïtief aan.
Netochka Nezvanova vertelt het verhaal van een jong meisje dat haar ouders verliest, en een zwerftocht begint van pleeggezin naar pleeggezin. In de eerste hoofdstukken hecht ze zich aan haar alcoholische (en onechte) vader, die zichzelf een kunstenaar en een ‘groot talent’ vindt, maar in feite een waardeloze nietsnut is. Uit de ruzies die ze meemaakt tussen haar ouders leidt ze immers af dat haar moeder een boze heks is, omdat die elke dag scheldt en foetert op haar man. Ze beeldt zich in dat hun armoede zal ophouden wanneer haar moeder sterft, en helpt papaatje intussen het huishoudgeld die haar moeder verdient te stelen, om te gaan drinken. Hoe de rede achter elke foute beslissing van het meisje wordt vergoeilijkt moet je zelf maar lezen. Het was zijn eerste poging om een volwaardige roman te schrijven, en de getuigenis van een ontluikend meestertalent.
Ik weet dat ik een boek zonder einde begonnen ben, Dostojvesky verdween naar de Siberische werkkampen voor hij het kon afwerken. Maar elke bladzijde is opnieuw de moeite waard.
Since the sight of Paris Hilton makes me want to throw up, I tend to avoid her. Good to see that there are people thinking about her (as a phenomenon), and making valid points along the way. This is the sort of insight (Hilton’s a ‘platform’) that my wife immediately catches onto as well. It’s a kind of intelligence I don’t possess, which is why I’ll never work in marketing.
I’m a sucker for research results that result in the sort of statistics that proof nothing, but for the general outcome that support your own doctrines. Last time they told me I was handsome, this time it’s proven that I’m funny:
He said University of California research had suggested that, because younger children had not had the chance to develop the same skills and abilities as their older siblings, they had to find novel ways of gaining attention.
This leads them to be more creative, unconventional, adventurous and rebellious.
I’ve have a (short) list of (consumer electronics) brands that I would never buy. Somehow these companies are always trying to box people, and feed them their tie-ins. Sony is first on that list. Quite often I like the design, but I’ll never buy anything Sony. Microsoft, unsurprisingly. I’ve been using their crappy stuff for fifteen years, since it’s pretty hard to be in the software industry and not have to use their stuff. Dell is there (nothing says ‘corporate’ better). But also elitist brands like B&O. (B&O is not design, Ikea is design.)
Recently, Apple has joined that list. Love the design, hate the arrogance. This is unfortunate, though, because that leaves me with very little choice regarding OS, when I upgrade my little company’s hardware next year. Theoretically, there is still an abundance of choice between every single flavour of Unix and Linux. But those scare the shit out of me. At home, I’m the administrator. If my wife’s computer is unable to connect to the internet, I have to fix it, preferably within the hour. (Yeah, I’m whipped:-) On a Windows box I know my way around, and on a Mac it’s just dead easy. But Linux is the great unknown for me, even if it’s called Ubuntu. But since it’s increasingly difficult to run a copied version of Windows (and twice that being a company), I’m left with no choice.
I’m going to install Ubuntu on my old iBook first, and see how that works out. I figure, if I can run it there, I can run it anywhere. I read in a comment by Mark Pilgrim that the current version (Dapper Drake) does not support my Airport Card, so I may have to wait for the next version to come out, which is somewhere in october. Thankfully, at the moment, Ubuntu is quite the hype. Which is off course why I chose that particular distro:-) It also means that documentation on how to do things is going to get better fast. From what I’ve read, it’s the most user-friendly Linux ever. If my move is unsuccessful, I can always become a farmer.
Update [28/08/06]: I may have to reconsider buying a Dell instead of a Lenovo. Research by Greenpeace suggests Dell is much, much greener. I’d rather be boring but green, than funky but mean!
PassiveObserverBETA.png)