De zwartzakken zijn terug
Van alle donkere tijden in onze geschiedenis: de pestepidemie, de conquista, WOII,… waren de jaren ‘80 definitief het ergste: een gevaarlijke mix van Reagan & epauletten deed de meest vreemde subculturen ontstaan. Eén van de stromingen die ontstond was de ‘New Wave’. Het fenomeen had een typische look, een fusie van de 50’s, de horror subcultuur en de punk: lange zwarte truien, zwartwit make-up, puntschoenen, Arafat-sjaals en coupe frisées.
Net zoals de punk snapten deze jongeren dat ze in een wereld leefden waarin hun doen en denken werd gedomineerd door ouders, politici & het kapitalisme. Dat toekomst & vrijheid slechts illusies zijn. Maar in tegenstelling tot de punk bestond deze stroming vooral uit kids uit de middenklasse, zonder echte problemen, en werd het ganse gedoe al gauw niks meer dan een look zonder ideologie. Deze kids hadden immers wel iets te verliezen. De rebellie keerde zich dan ook al snel naar binnen. In plaats van je vader af te kloppen sloot je je op in je kamer. In plaats van bushokjes te vernielen ging je met een mes in je arm kerven. Al bij al waren het een stel ongevaarlijke rebellerende pubers, zoals pubers horen te zijn, met teveel tijd en te weinig ideeën, zoals pubers nu eenmaal zijn. Pas op, de subcultuur in kwestie heeft veel fijne muziek geproduceerd, maar ook het gezeik van de Sisters of Mercy, the Cure, the Simple Minds en Depeche Mode. Bombastische, geposeerde shit, even fake als Iron Maiden.
Uit de New Wave stroming zijn uiteindelijk de Goths ontstaan, en sinds enkele jaren spreken we over emo, een ietwat geherkauwde, nog softere variant van zwartzakkerij. Wat wil je, de New Wavers hadden net de punk achter de rug, nu wordt de oude look gefusioneerd met die van Justin Timberlake. En aangezien de intolerantie van de jaren ‘80 ook weer helemaal terug is, liggen deze kids opnieuw onder vuur. Dit gaat van ‘waarschuwende’ reportages door de conservatieve media tot regelrechte rellen in Mexico.
Grappig genoeg worden nog steeds dezelfde argumenten tegen gebruikt. L’histoire…
