Share Prize 2009
Het SHARE festival, dat jaarlijks in Turijn wordt georganiseerd, draait helemaal rond digitale kunst en cultuur. Er wordt ook elk jaar een prijs uitgedeeld, in een open wedstrijd voor digitale kunst. Elk jaar wordt gewerkt rond een verschillend thema, in 2008 was dat ‘Manufacturing‘, in 2009 wordt dat ‘Market Forces’.
Op 10 november werden de 6 finalisten voor de editie van 2009 bekend gemaakt. Deze werden geselecteerd uit meer dan 300 inzendingen. De jury werd dit jaar voorgezeten door veteraan Andy Cameron, een ander bekend jurilid was Bruce Sterling, die ook curator van de tentoonstelling was in 2008.
5 van de 6 geselecteerde werken zijn sculpturen. Op die manier wilden de juryleden o.a. de toenemende convergentie tussen de digitale en de reële wereld benadrukken. Niet alleen digitale kunst, maar digitale cultuur in het algemeen komt stilaan los van het virtuele, en treedt de echte wereld binnen. Ubiquitous computing heet dat, om een moeilijke term te gebruiken.
De interactieve installatie Audience van rAndom International en Chris O’Shea zagen we reeds eerder dit jaar passeren. Audience bestaat uit 64 wandelende spiegels die reageren op de de bewegingen van de toeschouwer, die hen volgen en als het ware als publiek optreden. Maar de toeschouwer ziet enkel zijn eigen reflectie en wordt zo als het ware zijn eigen publiek. Dit ‘who’s watching who?’ onderzoekt de relatie tussen technologie en toeschouwer. Het is speels, maar het voelt ook ongemakkelijk aan.
Royal Opera House: Audience. from rAndom International on Vimeo.
In geen enkele van de werken wordt de connectie met het traditionele vakmanschap zo sterk gelegd als in de sculptuur Rechnender Raum van Ralph Baecker. Deze grotendeels in hout vervaardigde constructie verwijst vormelijk naar de abaculus en de klassieke geometrie. Met zijn beweging die door hangende gewichten wordt veroorzaakt lijkt het wel een experimentele kinetische constructie van één of andere Renaissance kunstenaar-wetenschapper. Maar de aansturing is wel degelijk digitaal. De installatie speelt ook met het begrip ‘interface’, door de ‘core’ van de machine, de componenten die de beweging in gang zetten, aan de buitenkant te plaatsen, en het resultaat van deze beweging in een voor de mens ontoegankelijke kern te plaatsen.
CONNECT van Baeckers landgenoot Andreas Muxel is vergelijkbaar qua aandrijving, maar heeft een veel zwieriger dynamiek. Deze kinetische sculptuur bestaat uit 13 ijzeren ballen die aan een centrale matrix-structuur hangen. Aan de ballen worden magnetische verbindingen gehangen, die vooruitgang simuleren en patronen vormen door de beweging van de ballen. De progressie is non-lineair en onvoorspelbaar voor de toeschouwer, de installatie produceert op die manier complex gedrag.
Ook de audiovisuele installatie Convergenze parallele van Ernesto Klar draait rond complex gedrag. Het werk traceert, visualiseert en sonifieert (allé, maakt er geluid van:-) stofdeeltjes die door een lichtstraal dwarrelen, in real-time. Het biedt op die manier een alternatieve lezing van het niet-waarneembare, vormt het om, en versterkt het. Het wijst de toeschouwer op de eeuwigdurende complexiteit van schijnbaar onbelangrijke natuurlijke fenomenen.
SCIAME van Francesco Meneghini en William Bottin gaat verder op hetzelfde thema. Kleine stukjes papier, met dunne katoenen draden vastgemaakt aan een ventilator, worden verlicht met neonlampen. Hun beweging beïnvloed een magnetisch veld, gegenereerd door een theremin-antenne. Dit wordt vervolgens omgezet in midi-signalen en uiteindelijk in geluid, ondermeer via spraaksynthese.
Om het rijtje af te maken is er Proximity of Needs, een stukje Net Art van LIA. Proximity of Needs werd geprogrammeerd in Processing, en genereert willekeurige patronen, steeds gelijkend, maar steeds verschillend.
